Përderisa fraksionet rebele janë ende në kontroll të disa provincave dhe një shtritje të rëndësishme në një fshat sirian, qëllimi i tyre është rrëzimi i regjimit.

Megjithatë, është koha që të pranohet se Bashar al-Assad s’po lëviz nga vendi, transmeton portali arbresh.info

Gjithmonë ishte çështje kur, jo nëse fraksionet rebele të Sirisë në periferi të Ghouta Lindore i hodhën krahët dhe u dorëzuan në forcat e Bashar al-Asadit.

Ajo që Perëndimi e përshkruan si opozita e armatosur siriane, është me shpresë të humbur, e gjakosur, e lodhur dhe e rrahur nga Assad, Rusia dhe Irani.

Ndërkohë që fraksionet rebele vazhdojnë të jenë nën kontrollin e provincës Idlib në veriperëndim, disa nga provincat Daraa në jug dhe një shtrirje e rëndësishme e fshatrave siriane, synimi i tyre për rrëzimin me forcë të regjimit në Damask nuk është më një skenar i besueshëm.

Fushata e qeverisë siriane për pesë javë në Ghouta Lindore është një metaforë për mënyrën se si lufta ka shkuar për opozitën që kur Moska vendosi të vendosë forcat e veta ajrore në shtator 2015 për të shpëtuar lëkurën e Asadit.

Javën e kaluar ka qenë një kohë emocionalisht shqetësuese për tri fraksionet kryesore rebele (Jaish al-Islam, Faylaq al-Rahman dhe Ahrar al-Sham) dhe 400,000 civilë sirianë në Ghouta të cilët janë rrethuar, uritur, rrethuar dhe bombarduar për pesë vitet e fundit.

Shumë si në Homs, Daraya dhe Aleppo Lindore, forcat qeveritare siriane kanë përdorur kohën dhe brutalitetin në avantazhin e tyre.

Taktika e regjimit është e njejtë, mbyllni distriktin rebel, ndaloni ushqimet, uji, ilaqet dhe ndihmat humanitare. Bllokoni të sëmurët dhe hapni një rrugë për evakuim.

Rebelët, të prerë nga furnizimet dhe mungesa e përkrahjes nga sponsorët e jashtëm të cilët janë lodhur nga konflikti, përballen me dy alternativa: dorëzohen pa kushte në këmbim për t’u zhvendosur në veri, ose vdesin nga uria dhe bombardimet.

Shtetet e Bashkuara duhet të pranojnë se Bashar al-Assad është i vendosur të qëndrojë në Damask për vite me rradhë.

Formati i ish-sekretarit të shtetit Rex Tillerson për një politikë mbi Sirinë, që pjesërisht konsistonte në përdorimin e pranisë ushtarae të SHBA-ve si një levë për të lëvizur proceset politike, është kapërcyer.

Për Asadin që të negociojë lëshimet politike për të ardhmen e Sirisë në një kohë kur regjimi i tij po e kthen territorin do të ishte përkufizimi i çmendurisë gjeopolitike.

A ka ndonjë mënyrë që Uashingtoni të mund të punojë me Bashar al-Assad, i cili është përgjegjës për krimet masive dhe krimet kundër njerëzimit që ka kryer kundër popullit të tij?

Për fat të mirë, politika e Sirisë nuk është një interes thelbësor i sigurisë kombëtare të SHBA-ve. Ashtu siç mund të jetë kjo për konsensusin e politikës së jashtme bipartiane, Assad është një figurë e vogël në Lindjen e Mesme, e cila tani është plotësisht e varur nga mbështetja ushtarake e huaj për mbijetesën e tij.

Ndërsa regjimi i Assadit nuk mund të injorohet, as nuk mund të përjashtojë në mënyrë të konsiderueshme lirinë e lëvizjes në Amerikë dhe rajon.

Politika e SHBA-së në Lindjen e Mesme do të vazhdojë me ose pa Assadin në fronin presidencial.

Në të vërtetë, një fitor e Assadit mund t’i sigurojë SHBA-ve një mundësi për të hedhur Rusinë një pikë më poshtë.

Moska është përgjegjëse për ringjalljen e Assadit dhe do të jetë pikërisht Moska që do të thirret për të ndaluar “mikun” e saj, saherë që ai është në telashe.

Ekonomia e Sirisë është shkatërruar, sektori i saj shëndetësor është i brishtë dhe statusi i tij si një shtet i pavarur sovran është i kompromentuar, prandaj Siria nuk konsiderohet aleat optimist për rusët.

Damasku do të duhet të paktën 200 miliardë dollarë për të rindërtuar shtëpitë, spitalet, bimët, fabrikat dhe fermat që u rrafshuan.

Vladimir Putin, një president që flet për një ekonomi të zhveshur dhe oligarkike, do të jetë në grep për shumicën e atyre parave nëse Shtetet e Bashkuara dhe Europa Perëndimore refuzojnë të ndihmojnë në rindërtimin e Sirisë.

Rusia ndihmoj në shkatërrimin e Sirisë në mënyrë që të mbajë në pushtet aleatin e saj.  Tani ajo është përgjegjëse për rregullimin e saj.

Përgjatë shtatë viteve luftë mizore ndaj popullit të tij, Bashar al-Assad tani është një nga diktatorët më neveritës në botë.

S’ka dyshim që ruajtja e pozitës së tij në Siri është e padrejtë.

Por bota në përgjithësi shpesh kthehet në një vend ideal për të padrejtët.

Trajtimi i rrëmujës së Sirisë ndaj rusëve, duke ruajtur fleksibilitetin për të synuar grupet terroriste me bazë në Siri, kur ata kërcënojnë të sulmojnë interesat amerikane, mund të jetë loja më e mirë e administratës Trump./Reuters/ Përktheu: arbresh.info/